Vergeten verleden


Deze bijzondere ervaring kreeg ik van een vrouw van 74 die voor een tweede keer een sessie Reconnective Healing had ondergaan. Haar verhaal heb ik rechtstreeks overgenomen.

"Lieve Vera,

Ervaring bezoeker Nederlandse serie vroeger

Afgelopen woensdag vroeg je aan mij wat ik na de laatste sessie bij jou had gevoeld. Eigenlijk had ik niet zoveel te melden. Wel was ik erg vermoeid, maar ik dacht: dat komt door mijn lichaam en mijn ziekte. Ik droomde niet of ik was mij er niet van bewust. Kortom: ik had het gevoel dat de sessie niets bij mij had gedaan. Maar ik had mij vergist en de reacties die ik wel had niet in verband gebracht met de sessie. Geen dromen dus, heel erg vermoeid, depressief, geen of weinig eetlust, nergens zin in. Huilbuien, niet erg maar wel regelmatig, zomaar plotseling maar niet wetende waarom ik huilde. Ik werd vroeg in de ochtend wakker en kon dan niet meer in slaap komen, er spookten negatieve gedachten door mij heen en ik zag in een flits soms nare mensen in een donkere ruimte, opgesloten gevoel, angstgevoelens. Ik probeerde deze negatieve gedachten in positieve om te zetten. Dit hielp wel en vaak viel ik dan toch weer in slaap.

Totdat we woensdag thuiskwamen en mijn man de tv aanzette om de laatste aflevering te bekijken van de serie De Kleine Waarheid. Dit speelde zich af in de Tweede Wereldoorlog. Verschillende afleveringen hadden we al bekeken maar ik had er niet speciaal een emotie mee. Deze aflevering speelde in een oude villa in het dorp Bergen aan Zee, waar de beeldhouwer Jos met zijn vrouw woonde. De hoofdrolspeelster Marleen was jarig en vierde dit bij Jos, samen met een joods gezin, dat onderdak had gekregen, Abraham, een oude vriend van Marleen, haar moeder, broer en enkele vrienden die in het verzet zaten. Alles bij elkaar toch nog een grote groep mensen.

Opeens werd er op de deur gebonsd en een Duitse soldaat schreeuwde dat hij naar binnen wilde. Grote paniek: alle joden en verzetsmensen liepen naar de schuilplaats in het atelier. De tafel werd kleiner gemaakt, borden verdwenen en Jos liet de wc doorlopen, riep iets tegen de woedende Duitser die uiteindelijk werd binnengelaten en grof tekeer ging tegen de mensen die aan tafel zaten te eten. Opeens leek het wel of ik deelnam aan wat er zich afspeelde in dat huis. Ik was geen toeschouwer meer. De tranen liepen over mijn wangen en ik was niet meer in staat om verder te kijken. Ik rende de kamer uit en ben op een krukje in de keuken gaan zitten. Ik huilde zo erg dat ik dacht dat ik erin zou blijven.

Reconnective Healing sessie brengt herinneringen

Ik ben op bed gaan liggen en heb gehuild: het kwam uit mijn tenen, leek het wel. Ik heb het niet verwerkt, hoorde ik mijzelf zeggen. Mijn man bracht een glas water en eindelijk kalmeerde ik wat. Later op de avond voelde ik dat er energie terug kwam. Een vriendin had een Surinaamse lekkernij voor me gemaakt en dat smaakte heel goed. Ik voelde me een ander mens, of er iets weg was dat er al heel heel lang gezeten had.

Terug in de geschiedenis: ik was een klein, donker meisje van net 6 jaar oud. Ik woonde met mijn ouders en 3 jaar jongere zusje en een nichtje in een dorp. Het was een vrijstaand huis met aan de voorkant de winkel van mijn ouders. Het zal 1943 zijn geweest toen er een oproep kwam dat Nederlandse mannen naar Duitsland moesten om daar te gaan werken. Mijn vader en een vriend, die ook een gezin had, wilden dit niet en zij doken onder. Ze hadden een onderduikplek in het bos. Verder was er een schuilplaats in ons huis achter de toonbank waar een luik in de houten vloer was met daaronder een kleine ruimte. Op de vloer lag een zware kokosmat.

Mijn grootouders hadden een vrijstaand huis met een grote tuin. Op een keer zat ik samen met mijn moeder aan de keukentafel, de deur naar de gang stond een eindje open. Opeens zag ik mijn vader de trap oplopen. Ik riep: “Papa!” Mijn vader had een snor laten staan en droeg een bril. Ondanks die vermomming herkende ik hem direct. Paniek in de familie. Ik werd meegenomen naar boven naar een van de slaapkamers. Ik herinner mij dit alles als de dag van gister. De witte bedden met witte spreien, wit meubilair, witte muren. Mijn moeder ging op een stoel zitten en trok mij tussen haar benen zodat ik geen kant meer op kon. Tegenover haar ging oma zitten.

Toen begon het gesprek. Papa was onderduiker en heette voortaan oom Jan. Verder mocht ik nooit en te nimmer aan iemand vertellen dat papa onderduiker was, want dan zou hij worden meegenomen en ik zou hem nooit meer zien. Ook als de Zwartjassen mij zouden uithoren, altijd zeggen dat papa in Duitsland was. Ook niet vertellen waar de auto was, de radio enz. Op school niet met vriendjes en vriendinnetjes erover praten, ook niet met de meester. Het gesprek duurde nog een hele tijd. Zelf heb ik geen woord gezegd en ook niets gevraagd, alleen geluisterd. Op dat moment was mijn kind zijn voorbij en nam ik deel aan de grote mensenwereld.

Client ervaring heftige herinnering verleden

Het zou ruim twee jaren duren waarin van alles gebeurde. Ondervragingen door Duitsers en de NSB. Mijn uiterlijk was in die tijd heel joods. Op een keer stopte een Duitse auto voor ons huis toen ik alleen buiten speelde. De Duitser riep mij en vroeg of ik Joods was. Ik antwoordde met : “Nee”. Hij wilde bier hebben en gaf mij geld om een fles bier te kopen in een klein café in het dorp. Later moest ik een klein schaartje halen en dat deed ik. Met dat schaartje knipte hij zijn neusharen weg. Toen stapte hij de auto uit en ging de winkel binnen. Hij vroeg aan mijn moeder: “Is dit een Joods kind?” Mijn moeders antwoord was: “Zij is mijn eigen dochter”. Mama was niet bang uitgevallen en de Duitser droop af, startte zijn auto en reed de straat uit.

Op een keer werd mijn moeder gewaarschuwd dat er Duitsers in het dorp waren. Mijn vader had die nacht in zijn eigen bed geslapen. Hij rende net op tijd naar zijn schuilplaats. De Duitsers kwamen ons huis binnen. Hun laarzen stampten op de trap. Ik zat op het bed van mijn ouders, de dekens waren opengeslagen. Ik zag de pyjama van mijn vader en verborg die snel onder de deken en ging erbovenop zitten. Toen kwamen de soldaten de kamer binnen. Ze zagen mij zitten, keken rond en verdwenen weer nadat alle kamers waren gecontroleerd. Later prees mijn moeder mij dat ik de pyjama verstopt had. De spanning van al deze gebeurtenissen deden de astmatische bronchitis waar ik mee behept was, geen goed. Soms was ik zo bang; dan ging ik in de kolenschuur zitten zodat niemand mij kon zien.

Vera, deze laatste sessie heeft een brok angst bij mij weggehaald, waar ik mij niet van bewust was. Mijn man en ik waren stomverbaasd dat zoiets zo lang kan zitten. Dank voor de fijne sessies, waar ik heel veel aan heb gehad. Vandaag had ik veel energie en ik voelde mij opgewerkt: wat een wonder!"

 

Lees ook andere ervaringen

Ben je benieuwd naar ervaringen van anderen? Op de pagina Ervaringen vind je er veel meer.